Het was een dag die nog naar straatvoedsel van gisteren rook.
en morgen is voor altijd,
waar je bang was voor uien
En ik rook alleen maar thuis.
Chocoladeregen viel uit een Ax-blik in de lucht.
een rituele vermomming,
niet om je te verbergen —
alleen om je te laten tekenen
met onze taal.
Twee paden die in een kledingkast hangen:
grijze verwachting
en het sterrenbeeld katoen.
Je vroeg het alsof het niets was.
alsof het lot onbelangrijk was,
en ik koos de melkweg die je al droeg
voordat je sprak.
De novemberlucht was bijtend.
Maar wij bepalen het weer met onze eigen handen.
De weg was te kort.
De tijd vouwt zich altijd op.
wanneer zielen zij aan zij wandelen
alsof ze gewoon de straat oversteken.
De lift verborg zijn geheimen:
water of geheugen,
waarschuwing of profetie,
je stapte in beide
omdat je al aan het zweven was
in een land zonder zwaartekracht.
Een deur ging open.
alsof het een boek is dat eerst aan jou is voorgelezen.
Witte slippers —
Inwijdingsgewaden voor stille verbondenheid.
Vloerbedekte drempels fluisteren:
Je bent hier al eerder geweest.
misschien zonder voeten.
Honing in glazen potten,
bloemen slapen in hars,
een dochter die liefde vertaalt
door middel van crèmes, door middel van gebaren,
via handen die voorouders droegen
zonder te trillen.
Stoom uit een kopje steeg
als een kruidenbezwering
tegen maagkrampen
en afstanden die via bloedlijnen worden afgelegd.
Sommige grootmoeders beleven twee levens.
ooit in herinnering,
ooit in keukens die niet van hen zijn.
Er stond een tafel.
waar de taal gebroken was
en op de een of andere manier vermenigvuldigd.
Duits vertaald naar Engels,
Engels veranderde in blikken,
De blikken richtten zich op de architectuur.
Geen enkel woordenboek zou dat kunnen ontwerpen.
Kinderen verschenen
niet zoals gepland
maar als niet-geopende ramen.
Je antwoordde met de grammatica van 'samen'.
en de toekomst nam even plaats naast ons.
doen alsof het een informeel gesprek is.
Toen klonk er gelach.
gewelddadig, heilig, onbeheersbaar gelach,
geboren uit een menselijke donder
Je hebt het niet gehoord.
omdat engelen de realiteit vaak verdoezelen.
wanneer vreugde te puur wordt.
Tegels, badkuip, instortende zelfbeheersing,
drie harten die de waardigheid vergeten
ten gunste van zuurstof.
Een aangepaste kap:
moederlijke kroning
vermomd als praktisch nut.
Pantoffels cadeau gedaan:
coördinaten naar een onzichtbaar adres
dat niet in kaart kan worden gebracht,
Hij herinnerde zich het alleen nog maar.
Weer naar beneden met de lift.
Het water wacht nog steeds, als een kleine oceaan.
Je bent twee keer overgestoken.
zonder te leren zwemmen,
Omdat wolken geen lessen nodig hebben.
Je had het gevoel dat je droomde.
Ik wist dat we ons midden in een bijzonder moment bevonden.
te levendig om de tijd ongeschonden te overleven,
dus het verborg zich
binnenin jou
gebruiken.
Ergens tussen ui en chocolade in,
tussen hoodie en profetie,
tussen vertaling en stilte,
we bouwden een kamer
dat nog steeds bestaat
wanneer november ademt
door je handen.
En als je ooit een zoete geur ruikt
waar de logica voorschrijft dat er kruiden moeten zijn,
als er slippers verschijnen op bepaalde plaatsen
Je hebt je schoenen nooit uitgetrokken.
als het gelach in de badkamers nagalmt
zonder uitleg —
Je zult het weten
De coördinaten zijn nog steeds actief.
Je zult het weten
We zijn die avond eigenlijk nooit weggegaan.
Jij niet.
Ik niet.
Niet de stille derde hartslag
In een andere kamer wordt thee geroerd.
- M.
