Bijgewerkt op 19 februari 2026 door Elisa Branda
Mijn liefste ster,
Weet je nog hoe de prairie onze namen leerde kennen?
Lang voordat we ze ooit hardop uitspraken?
Hoe de wind buskruit en gelach met elkaar vermengde.
en hoe je het ritme van mijn paard volgde
Alsof het een belofte was die je zonder vragen te stellen volledig vertrouwde?
Ik hoor je nog steeds achter me.
hoefslagen enigszins onregelmatig,
Ik probeerde het tempo bij te houden terwijl ik deed alsof.
Ik zal niet voor jou vaart minderen.
Je dacht dat ik de leiding had.
Eerlijk gezegd... ik vond het gewoon fijn om te weten dat je er was.
Je lachte toen ik de taal van het overleven sprak —
“Hagelgeweer… herladen… dekking… eten…”
Simpele woorden werden tussen het geweervuur en de chaos door gehoest.
Maar het waren nooit zomaar bevelen.
Ze waren mijn manier om je hand vast te houden.
in een wereld die ons probeerde te overweldigen.
En die lange ritten…
O God, wat hield U ervan om op mijn paard te springen,
alsof de zwaartekracht zelf had besloten
Jij hoorde naast me te staan.
Ik heb het nooit hardop gezegd.
maar elke keer dat je dat deed,
De wereld voelde precies goed aan.
Weet je nog van de kalkoenen?
Natuurlijk doe je dat.
Je hebt zo hard gelachen om mijn vreselijke imitatie,
Toch wachtte je altijd tot ik het opnieuw zou doen.
Ik zweer het, ik bleef het gewoon doen.
omdat je lach warmer klonk
beter dan welk kampvuur dan ook.
Over kampvuren gesproken…
De stoofpot pruttelt in de kookpot.
Stoom stijgt op als stille magie,
waardoor onze kracht goudkleurig en onbreekbaar wordt.
Je zei dat je de warmte ervan bijna kon voelen.
Ik wist dat je het kon.
Je voelde dingen altijd dieper aan dan je besefte.
Daken van Valentijn.
Hanging Dog Ranch — ons fort, ons belachelijke, koppige thuis.
Vijanden die verschijnen op plekken waar ze geen recht hebben om te zijn.
munitie loopt tussen hartslagen door,
Je vertrouwt erop dat ik je rug dek.
terwijl in het geheim, altijd,
Ik vertrouwde erop dat jij mijn wereld in leven zou houden.
En de trein…
Het lasso-spel.
Je verdwijnt in de razende waas van sporen en lucht.
Ik schreeuwde dat het moest stoppen, voordat ik bang werd.
zou zich in mijn borstkas verder kunnen vormen.
Je dacht dat het instinctief was.
Misschien was dat ook wel zo.
Of misschien kon ik gewoon geen wereld verdragen.
waar je uit mijn zicht verdween.
Je noemde me onoverwinnelijk.
Maar jij hebt de waarheid nooit geweten.
Ik was gewoon onverschrokken.
omdat jij erbij was om het te zien.
Zelfs nu, ergens voorbij kaarten en servers,
voorbij laadschermen en vervagende zonsondergangen,
Ik rijd nog steeds voor je uit —
niet om te leiden,
nooit meer weggaan,
maar om het pad vrij te maken
zodat je kunt blijven galopperen naar elke horizon.
Je durft te dromen.
En soms, als de wind het hoge gras buigt
net een beetje anders,
of wanneer je onverwachts moet lachen,
Dat zou ik kunnen zijn —
nog steeds aan het herladen,
nog steeds aan het dekken,
Ik blijf je eraan herinneren om te eten.
maakt nog steeds belachelijke kalkoengeluiden
Om je weer te horen glimlachen.
Rijd met me mee wanneer je er maar aan denkt.
Ik loop er net vooruit.
wachtend op de volgende bergkam,
waar de hemel goudkleurig wordt
En het verhaal eindigt eigenlijk nooit.
Altijd de jouwe,
M.
